Jaja, we weten het: We zeggen vaak dat iets hard komt/ gaat/ is/ was/ gaat worden/ is geweest. En toch gebruiken we het woord nog eenmaal, want Dillinger Escape Plan komt hard. Letterlijk. Snoeiharde riffs, bizarre tempowisselingen en een grote verscheidenheid aan invloeden -van jazz tot emo- maken de band tot wat het is: een outcast in de metalwereld. Vorige maand kwam hun derde studioalbum Ire Works uit. We spraken met gitarist Ben Weiman.

Vice: Naar wat voor muziek luisterde je vroeger?
Ben Weinman: Ik groeide op in de jaren ’80 en luisterde naar Michael Jackson, Madonna en meer van dat soort dingen waar je naar luistert als je jong bent. Toen ik een jaar of 15 was kocht ik een gitaar en begon ik naar Guns ’n Roses te luisteren, en toen ben ik via Slayer bij bands als Sepultura terechtgekomen. Ik heb ook altijd veel gehad met Minor Threat en Black Flag, maar meer om hun houding. Ze deden precies wat ze zelf wilden, zonder zich ook maar iets van anderen aan te trekken.

Dat lijkt ook wel op jullie van toepassing. Ben je daar bewust mee bezig?
Ja. Ik heb altijd veel respect gehad voor fusion artiesten uit de jaren ’60 en bands als King Crimson. Op elk album hoorde je weer iets nieuws, ze bleven zichzelf constant ontwikkelen en kwamen steeds weer met nieuwe dingen. Dit probeer ik ook te doen als ik schrijf. In het begin was het nog wel eens frustrerend, omdat we niet echt in een scene pasten, dus het was lastig om optredens te krijgen en bevriend te raken met andere bands. Maar we bleven gewoon doen wat wij wilden, en uiteindelijk is het gelukt. We proberen elk album weer met iets nieuws te komen, zonder ons eigen geluid te verliezen.

Wat vind je moeder van jullie muziek?
Ze houdt vooral van het wat lichtere werk. Dat hoor ik trouwens van wel meer mensen. “Die rustige stukken zijn mooi, maar waarom al die teringherrie?”

Jullie klinken inderdaad nog steeds behoorlijk boos. Waar komt die boosheid vandaan?
Ik denk dat het komt met de jaren. Ik realiseer me dat ik oud word, ik ben nu 32 en bozer dan ooit. Wat een leeftijd. Life sucks man. Nee serieus, ik mag natuurlijk niet klagen. Het gaat ook niet allemaal over woede…

De metalscene lijkt vaak behoorlijk serieus. Zijn jullie dat zelf ook?
We nemen onze muziek erg serieus, maar onszelf totaal niet. De scene is inderdaad behoorlijk serieus, je komt vaak gasten tegen die de zogenaamd bijbehorende attitude maar niet los kunnen laten. Wij zijn hele normale jongens die van hele normale dingen houden. Zoals eten.

Doe ons dan maar een goed tourverhaal.
Hmm, er gebeurt eigenlijk elke keer wel wat, even denken…
                                                                                                                   
We willen de beste.
Oke, dit is wel een goede. Een paar jaar geleden waren we op tour in Duitsland, en op een gegeven moment hielden we even pauze bij een tankstation. We hadden een nieuwe jongen mee die de gitaartechniek verzorgde. Hij was nog nooit in Europa geweest, dus hij filmde alles. Tijdens die stop begon hij een zigeunerman en een meisje te filmen. De man begon tegen hem te schreeuwen, maar onze roadie dacht dat hij hem begroette, dus hij bleef rustig doorfilmen. Toen kwam die gast opeens op ‘m afgerend en hij sprong boven op z’n rug. Onze roadie is een enorme kerel, dus hij rende met die vent op z’n rug het bos in. Het was waarschijnlijk een of andere pooier die bang was om gefilmd te worden. Even later springt er nog een zigeuner op z’n rug, dus ik storm de bus uit met een kapot bierflesje – het enige wapen wat ik zo snel kon vinden. Inmiddels had hij ze afgeschud en kwam vol kleerscheuren naar me toe lopen. Ik keek het bos in en toen kwamen er nog een stuk of 100 van die zigeuners aangestormd…

Damn. Je gitaartechnicus heeft het ook overleefd?
Ja, we maakten dat we wegkwamen. Het gaat goed met hem.

MARK VAN DER PLOEG