Uit elk gat en elke uithoek van Nederland kwamen ze (in minder dan verwachte aantallen): boze scholieren. Gierend van de hormonen, onder de puisten en geurend naar Axe kwam buslading na buslading tieners het Museumplein in Amsterdam op om te protesteren tegen de extra uren die de regering wil dat ze gaan maken. In plaats van 960 uur zouden ze nu 1040 uur op school moeten zitten. Begrijpelijk dat ze daar tegen zijn, vooral gezien het lerarentekort waardoor ze loze uren in gymzalen en aula’s door zouden moeten brengen. En school is stom. 

In 2007 liep een soortgelijk protest al uit op rellen en 28 arrestaties. Aan de opgewonden kopjes van de pubers te zien, hoopten velen vandaag op een herhaling. Naar de sprekers werd op het plein nauwelijks geluisterd. Naar de cd van Sean Paul die tussen de sprekers door op werd gezet, evenmin. Iedereen was bezig met om zich heen kijken naar het andere geslacht, en op de grond uit te kijken voor vuurwerk. Want dat was er. Veel. 

Nitraten, strijkers en zwaardere knallen gingen om de paar minuten af, met vooral rennende jongens en krijsende meisjes als gevolg. Het was uitkijken geblazen. Je wist wanneer het raak was als de kudde ineens lachend uiteenstoof. 

Ondertussen ving ik, net zoals het grootste deel van de leerlingen, slechts flarden op van wat er op het podium gepredikt werd. Achterbankpolitici die een goed voetje wilden halen bij de jeugd probeerden het daar straat te houden met metaforen als ‘ze willen dat we gaan vissen zonder hengel, ze willen dat we gaan hardlopen zonder schoenen’. Boris van der Ham van D66 werd keihard uitgefloten. Terecht. Hij dacht even massale bijval te krijgen door te zeggen dat hij in principe voor MEER uren was, maar dat hij alleen tegen het voorstel had gestemd omdat er niet genoeg leraren zijn. Boeeeeeee. 

De scholieren die ik sprak zeiden trouwens allemaal niks meegekregen te hebben. Ze waren hier ‘om te rellen’. De politie wist dat natuurlijk ook en zette zoals altijd weer een groepje stillen in. Een van hen had een neongroen scholierenmutsje op om minder op te vallen. Tevergeefs. 

Tot echte rellen kwam het alleen niet. Elke keer dacht iedereen dat er iets aan de hand was, en werd er massaal van de ene naar de andere kant van Museumplein gerend. Als een kudde bizons. Kleine, onzekere bizons die de politie een beetje plaagden door telkens weer op plekken te gaan staan waar het niet mocht. Op de heuvel van Museumplein staan, werd uiteindelijk zelfs het leukste spelletje van de dag:

‘Amsterdam, hooligans’ was de favoriete leus als ze eenmaal bovenop de heuvel stonden.

Dan kwam de ME ze er weer afjagen. Niet meer zo hooligan nu, he?

De afkeurende bek van deze bereden politie deed me opvallend veel hieraan denken.

En tien minuutjes later stonden ze er weer! Jeeeeej.

Met wederom dezelfde uitkomst!

En tien minuten daarna weer!

Relleeeeeeeeen!

Dat vond de politie blijkbaar genoeg reden om het zware geschut uit de kast te trekken. Ik ben bij krakersrellen, studentenrellen, en voetbalrellen geweest, maar bij niet een daarvan zette de politie de waterkanonkar in. Hier wel. Zonder waarschuwing begon het ding te spuiten, tot grote pret van de meesten, inclusief ondergetekende.

Het werd pas grimmig toen de politie te paard charges ging uitvoeren. Toen was het speelkwartier ook wel snel afgelopen. De ME riep om dat ze nu ECHT geweld gingen gebruiken, de bereden polite voerde charges uit en iedereens moeder belde op dat het etenstijd was.

PS: Aan het einde van de dag kwamen drie hijgende tieners ons kantoor binnengestormd, tjokvol hormonen en met enthousiasme verhulde onzekerheid. Ze hadden fashion-achtige foto’s gemaakt bij de protesten en ze waren fantastisch, dus lees op de volgende pagina een deel van hun verslag.

“Het is 12:31. Ik loop vanaf Amsterdam Centraal naar het Museumplein voor de staking tegen de 1040-uren norm.

De man naast mij ruikt naar Fristi, en daar heb ik best zin in. Hij heeft een krant bij zich waar op staat dat minister van Onderwijs Marja Van Bijsterveldt “Geen begrip” heeft voor de staking.
Ik vraag een meisje dat naast mij loopt of ze die kent, die Marja Van Bijsterveldt, en ze schudt “Nee”. Naar de staking gaat ze wel want: “Onderwijs is wel een beetje onze toekomst zegmaar.”

Pardoes spreekt een enthousiaste Havist mij aan; of ik naar ‘de shoppa’ wil gaan. Zijn vrienden hebben allemaal een briefje van vijf klaar om mij op pad te sturen. Ik stel de jongen teleur en vraag of hij wel die ‘Van Bijsterveldt’ kent. Wanneer hij vraagt of het een man is moet ik stiekem lachen. Het beloofde wel een niveautje te zijn vandaag.

Het museumplein zelf was niet veel meer dan vuurwerk, jongens met Nickelson jassen die roepen “eeuj, nitraat ouwe”, en kinderen die er uit zien alsof ze voor de schoolkrant werken (jeweetwel, met reflecterende elementen op hun jas, en van die paardenstaartjes). Leuk waren een aantal vriendjes die borden hadden met ludieke leuzen als: ‘Stop abortus… en aids!’.
Minder leuk daarentegen de politieagent die mij niet wilde zeggen of hij vroeger ook had geprotesteerd. Hij had de instructie gekregen door te verwijzen naar een woordvoerder, maar wilde zelf wel kwijt dat hij de muziek (gedraaid door slamfm) kut vond. Dat geloofde ik graag. De muziek van ‘niggabitch’ Rihanna gaat er immers niet in als zoete likeur met een protest.

Ieder kwartier rennen de kinderen collectief een andere kant op. Wanneer ik verbaasd kijk –ik ga not liegen, dit is mijn eerste protest- zegt een meisje met een groene jas mij: “Ja dan denken ze dat er ruzie ofzo is. Dan rent iedereen er heen, of vandaan.” Wanneer ik zelf mee ren blijkt er inderdaad geen kut te gebeuren wanneer al die losers rennen.

Er gaat weer vuurwerk af. Iemand staat op het podium te spreken en de kinderen vinden hem niet lief. Ze roepen ‘boeeeeh’ en ik besluit mee te doen. Na een half uur had ik het wel weer gezien;
Het leek niet echt alsof de pissige kinderen goed wisten waarom ze staakten. Gelukkig kon je ook zonder opinie vrij nemen van school om te staken, en vrij van school is zó hardcore op het voortgezet onderwijs. Ik begon mijn reis naar huis en voelde mij als Kim Holland na een lange werkdag. Onderwijs was wel echt mijn toekomst zegmaar…

-Cesar Majorana”