Το ότι η μουσική μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο στο mood μιας κατάστασης -και ειδικότερα μιας κατάστασης που στή(ύ)νεται- δεν χρειάζεται καν να σας το αναλύσω. Νομίζω ότι όλοι λίγο πολύ εχουμε βρεθεί έστω μία φορά σε μια φάση που το κομμάτι που ακούς μπορείς να σε κάνει να κάνεις πράγματα, είτε αυτό είναι να στείλεις το ξεχεστήριο μήνυμα που τα τρία μοχίτο δεν καταφέραν να σε πείσουν να στείλεις, είτε να πεις στο εαυτό σου «γάμα τα όλα, τώρα yolάρεις, παίζει το Grey Skies», είτε να πεις απλά «εσύ.εγώ.σπίτι. (τουαλέτα. δρομάκια. αμάξι. parking.) τώρα».

Με αυτή τη λογική, ένα μόνο κομμάτι όμως, φτάνει για να καταστρέψει τα πάντα. Το ξέρω γιατί το έχω βιώσει και ως δισκοθέτρια (λολ), όταν ξαφνικά βάζεις ένα random κομμάτι και βλέπεις τον πελάτη να καταπίνει τα whisky το ένα μετά το άλλο, επειδή θυμάται. Bonus συμβουλή: άμα σας ζητήσει ποτέ ζευγάρι τραγούδι λέγοντας «είναι το αγαπημένο μας και έχουμε επέτειο», σε περίπτωση που δείτε κάποιον από τους δύο μόνο, μην βάλετε το κομμάτι νομίζοντας ότι θα ενθουσιαστεί, γιατί υπάρχει και πάντα η περίπτωση να εχουν χωρίσει… (τρου στόρυ).

Όπως και να έχει θα σας διηγηθώ τώρα την ιστορία μιας φίλης μου (επιστήθιας φίλης για κοντά τριάντα χρόνια τώρα) η οποία δεν είχε playlist και το πλήρωσε. Η φίλη -και αυτή δισκοθέτρια- έπαιζε μουσική σε πάρτυ φίλων στο Λονδίνο. Τραγούδι στο τραγούδι, την πλησιάζει ένα όμορφο Αγγλάκι. «Παίζεις ωραία μουσική», λέει αυτός. Κορδώνεται η φίλη και αναταποδίδει με χαμόγελο και τίναγμα της μελαχροινής της κόμης. Κάμποσα κρασιά και άλλα πράγματα αργότερα και ενώ έχουνε μιλήσει για τα πάντα και έχουνε παίξει και μουσική μαζί, σκάει η ερώτηση που όλοι ξέρουμε τι κρύβει από πίσω. Το «Θες να πάμε σπίτι μου να ακούσουμε μουσική;», ακούστηκε εκείνη την ώρα σαν «Θες να πάμε σπίτι μου _ν\θγ][ξ]κπη,γβ΄λημή΄λ[ξί\>\».

Πάνε, παίρνουνε και άλλο αλκοόλ, την αράζουνε νωχελικά, παίζει το iTunes στο shuffle και κάπως έτσι καταλήγουνε αυτός ανάσκελα και αυτή από πάνω. Όλα καλά. Όλα πολύ καλά. Μέχρι που άλλαξε κομμάτι. Και ξαφνικά η φίλη ακούει από τα ηχεία αυτό: «Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως / λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια / Αλληλούια αλληλούια». Ναι, κάπως έτσι mood τέλος. Αλλά τι να κάνεις εκείνη την ώρα; Πέρα από το να βρίσεις θεούς και δαίμονες που από τα 1518 κομμάτια το iTunes σου πέταξε αυτό, τι θα κάνεις πραγματικά; Θα σταματήσεις; Όχι. Έτσι και η φίλη συνέχισε, ελπίζοντας λίγο ότι το Αγγλάκι δεν έχει πάρει πρέφα. Κάπου εκεί έρχεται όμως το επόμενο κομμάτι. Αυτό:

Όσο καλή και αν είναι η Αρλέτα, το Ναυάγιο δεν το λες και hot κομμάτι προορισμένο για σεξ. Σε καμμία περίπτωση. Ενδεχομένως να είναι από τα κομμάτια που θα σε στείλουν για σεξ αλλά σίγουρα όχι το κομμάτι που θες μετά το Ζαβαρακατρανέμια (την τύχη της φίλης μου μέσα! arghhhhh!) την ώρα της πράξης. Όπως και έχει, μαζεύει -και σε αυτό το κομμάτι- την περίσση της λίμπιντο, συνεχίζουν και οι δύο την δουλειά τους ακάθεκτοι και σιγά σιγά τελειώνει το κομμάτι. Δυστυχώς μόνο το κομμάτι μέχρι εκείνη την ώρα…

Η φίλη σκέφτεται «δεν γίνεται, θα παίξει κάτι καλό τώρα…τόσα έχει μέσα». Κάπως έτσι το iTunes της δίνει τη χαριστική βολή, παίζοντας ένα λατρεμένο χιτ από ταινία των παιδικο-εφηβικών μας χρόνων, στην οποία κάτι γαμάτοι τύποι πιάνανε φαντάσματα. Και ΝΑΙ παίζει το Ghostbusters. Εκεί τι να σώσεις πλέον. Ό,τι δεν κατάφερε η επαναστατική φωνή του Ξυλούρη και η μελαγχολία της Αρλέτας το κατάφερε το «Who ya gonna call? GHOSTBUSTERS».

Γιατί, αυτό δε μπόρεσε να το αγνοήσει ούτε το Αγγλάκι, το οποίο σταμάτησε και γύρισε με απορία ζωγραφισμένη στο μάτι «Εεεε, τι φάση;». Για να μη σας ζαλίζω και να φτάσω στο δια ταύτα, το μάθημα για σήμερα είναι ότι καλό είναι να έχουμε μια playlist, ένα folder, ένα αλμπουμ στο youtube (προσοχή στις διαφημίσεις), κάτι βρε αδερφέ. Κοινώς, εδώ είναι μερικά κακά κομμάτια για σεξ και μερικά κομμάτια που μπορείτε να ενσωματώσετε στην playlist σας. Δε μπορώ να ξέρω με τι την βρίσκετε (έχω π.χ. μία άλλη φίλη που την βρίσκει με Locust) και το γούστο στη μουσική είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό, αλλά τα κάτωθι είναι δοκιμασμένα:

Bad sex songs:

Taylor Swift – (δεν έχει σημασία ο τίτλος, όλα ίδια είναι)

Πραγματικά τώρα, φαντάζεσαι να παίζει τραγούδι με αυτή τη γλυκανάλατη φωνή, το οποίο θα μπροούσε να σε κάνει να αρπάξεις την άλλην και να την βάλεις κάτώ; Αν ναι, εντάξει το δέχομαι γιατί είσαι 15 και κορίτσι και περιμένεις τον πρίγκηπα και μόλις σου ήρθς περίοδος.

Abba – Gimme Gimme Gimme

Γενικά οι Abba είναι καλοί αλλά για να παρτάρεις με τη κολητή που μόλις χώρισε ή μόνη σου όταν μαγειρεύεις παστίτσιο, αλλά δεν είναι για σεξ. Σε καμμία περίπτωση.

Eiffel 65 – Blue

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να εξηγήσω γιατί αυτό είναι κακό.

Τερέζα – Κυπελάκι

Η αλήθεια είναι ότι αυτό ανήκει στην κατηγορία που το κάνει τόσο κακό που γίνεται σχεδόν καλό. Καλή τύχη αν αυτό είνια στη playlist.

BONUS: Οτιδήποτε corny και φουλ στανταράκι που σε κάνει να νομίζεις ότι θα έπρεπε να τα ακούς κάνοντας σεξ. Παραδείγματος χάριν – Tom Jones, R.Kelly, Barry White, Sinead o’ Connor, Celine Dion, Dave Matthews, το Relax των Frankie Goes to Hollywood, o πρώτος δίσκος της Lanaς, Σκόρπιονς (ναι, στα ελληνικά πλέον πρέπει να γράφεται) και άλλα.

Good sex songs:

Mr. Bungle – Pink Cigarette

O Μιχαλάκης (Mike Patton) ενδείκνυται φουλ για σεξ παιδιά. Kάτι η φωνή, κάτι η μελωδία, κάτι το ότι τον σκέφτεσαι εκείνη την ώρα. Μια χαρά. Από Mr. Bungle και Faith No More σε Tomahawk και Fantômas, είναι εγγύηση. Βάλε τη δισκογραφία.

Tricky – Puppy Toy

Και αυτό το τίτλο να μην είχε, μια χαρά κομμάτι για σεξ το λες.

Francoise Hardy – Voila

Αυτό. Repeat. Τέλος.

Nirvana – Rape Me

Δεν ήμουν ποτέ μεγάλη φαν των Nirvana. Δηλαδή, δε νομίζω να την πάλευα να βάλω όλο το δίσκο να παίζει ενώ είμαι σα φάση με γκόμενο. Αλλά το συγκρκιμένο βγάζει κάτι. Όπως είχε πει και ο φίλος Φροίξος σε αυτό το άρθρο, το Rape Me, είναι από τα πιο αντί-politically correct κομμάτια που εάν έβγαινε σήμερα θα τύγχανε κραξίματος, αλλά αντικειμενικά τώρα στο λέει χύμα «Do it and do it again».

Κοίτα δε μπορώ να ξέρω με τι την βρίσκει ο καθένας, αλλά και αυτό είναι δοκιμασμένο (από άλλη φίλη) και μια χαρά πέρασε. Βγάζει και κάτι ανώμαλο όπως η εποχή που γράφτηκε και είναι και μέσα στη κλιμάκωση η σύνθεση. Βασικά, αυτό. Στην Κλιμάκωση αδελφές μου, στην Κλιμάκωση.

BONUS: Dimmu Borgir, Locust, Pink Floyd, Rival Sons, η δισκογραφία των ΧΧ στο repeat, Alexander, Massive Attack, Slayer, The Black Angels, Underground Youth, The Growlers, Fink και βασικά ρε φίλε ό,τι σε φτιάχνει.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.