Scout Niblett is een Britse artieste die al een tijdje in de Verenigde Staten woont. Ze liet ondertussen vier albums en nog een aantal EP’s op de wereld los en ze heeft een voorliefde voor oranje vesten en blonde pruiken. Het pseudoniem Scout haalde Emma Louise Niblett uit het boek ‘To kill a mockingbird’. Goed, dat weet iedereen, dus zochten we haar op voor haar show in de Botanique te Brussel om wat antwoorden uit haar te trekken. Best wel lastig, met al dat brood erin.

De laatste keer dat we jou aan het werk zagen was in een oud kapelletje in Elsene. Herinner je je dat nog?
Ja, dat was ergens begin dit jaar. Een oude kerk is fantastisch om in te spelen, omdat de akoestiek er altijd zo geweldig is.

Op welke bizarre locaties speelde je nog? Zijn er nog waar je zou willen spelen?
De meeste concertarena’s zijn nogal inspiratieloos, vrees ik. Kerken zijn altijd aangenaam, maar als ik mijn fantasie echt de vrije loop zou mogen laten gaan, dan zou ik graag eens optreden op een boot terwijl die een kanaal of een rivier afvaart. Aan de Oostkust van de Verenigde Staten of zo.

Je maakt er een gewoonte van om blanco bladzijden toe te voegen aan het cd-boekje. We dachten er iets op te mogen tekenen, maar we vermoeden dat er een andere reden is voor die lege pagina’s.
Ik wilde het artwork wat meer ruimte geven. Boekjes waarin alles is samengepropt, met teksten en foto’s op een hoopje, zien er gewoon niet uit. Overdaad schaadt in dit geval. Als je bijvoorbeeld één foto aan de muur hangt in plaats van vier, dan komt die ene foto veel beter uit. Dan ziet dat ene plaatje er onmiddellijk belangrijker uit. Op mijn cd ‘I am’ zaten de teksten wel bij de cd, maar ik vond het er gewoon slordig uitzien. Al merk ik dat sommige mensen wel geïrriteerd raken als er nergens songteksten te vinden zijn.

Vergis ik me, of heeft elke van je albums een eigen kleurthema, zoals het rood op ‘This fool can die now’?
We waren eigenlijk gewoon wat aan het klooien met de foto’s en nadat Kristian (Goddard, de drummer) rode ooglasers aan de coverfoto toevoegde, was de keuze snel gemaakt. Rood leek meteen de enige juiste optie.

Op de coverfoto sta je afgebeeld als een soort superheld met ooglasers en op de foto middenin het boekje poseer je als een verre verwant van de Maagd Maria met een geit naast je. Ben je zo’n grote fan van Maria, of van geiten?
Het idee voor de Maria-beeltenis kwam er nadat we ergens in een winkelcentrum in Atlanta rondliepen en uiteindelijk verzeilden in een winkeltje voor toeristen, waar ze van alles verkochten met de skyline erin verwerkt: muismatten, koffiemokken, noem maar op. Je kon er ook foto’s van jezelf nemen met de skyline als digitale achtergrond. En dat was genoeg inspiratie voor ons.

Je staat er om bekend dat je je graag verkleedt. Optreden gebeurt vaak in een fluo-oranje vest/werkoverall en soms draag je een blonde pruik. Waarom eigenlijk?
Ik weet het niet zo goed. Op deze tour droeg ik mijn oranje plunje overigens nauwelijks. Je verkleden is gewoon leuk en concerten zijn daar een goed excuus voor. Je kleding bepaalt bovendien op een of andere manier hoe je je voelt. Wat je draagt op een podium is dus zeker belangrijk, niet zozeer qua modebewustzijn, maar wel omdat het me oppept en doet toeleven naar een show.

Opvallend aan die verkleedpartijen is dat je er daardoor meestal lelijker uitziet dan je in werkelijkheid bent.
Iedereen doet zoveel moeite om er toch maar wat beter uit te zien. Juist daarom vind ik het grappig om me slechter voor te doen dan ik eigenlijk ben. Het is bijvoorbeeld verbazingwekkend hoe ingrijpend je gezicht verandert als je gewoon wat brood in je smoel stopt. Jammer genoeg werkt dat broodding niet als je zingt. Ik probeerde het al, maar dan klink ik achterlijk. Dat is misschien wel een idee voor het volgende album, achterlijk klinken.

In het nummer ‘Dinosaur Eggs’ zing je – uiteraard – over dinosauruseieren, maar ook over ‘robot slaves’. Mocht je een robot als slaaf hebben, wat zou hij dan voor je moeten doen?
Dan verplicht ik hem ieder uur thee voor me te zetten, hij zou fantastisch eten moeten klaarmaken en daarna, vanzelfsprekend, de afwas doen. En hij moet ook braafjes over mijn bol aaien of zachtjes door mijn haar wrijven.

Klinkt goed. Maar ik denk dat een peperdure tourbus en twintig persoonlijke assistenten niet aan jou zijn besteed. Dat betekent ongetwijfeld dat je mooie tourverhalen hebt.
Gisteren stond ik ergens in Göteborg een sigaret te roken terwijl we aan het wachten waren op de bestelwagen die het eten kwam brengen. Plotseling stopte er een auto, en in de veronderstelling dat het de persoon was die het eten kwam leveren, deed ik de deur open. Ik zag het eten nergens staan, dus vroeg ik waar het was. ‘Ah, je spreekt Engels’, zei de chauffeur. Ik knikte van ja. ‘How much?’, vroeg de man. ‘How much for what?’, antwoordde ik en toen pas besefte ik dat hij naar iets anders op zoek was. Het was de eerste keer in m’n leven dat iemand een hoer in me zag.

We vroegen al naar je Maria-foto, je speelt graag in kerken en via je voorliefde voor astrologie sluipt er vaak iets religieus in je werk. Ben je een religieus iemand?
Nee, totaal niet. Maar dat astrologie heel belangrijk is voor mij, klopt wel. Je zou zelfs kunnen zeggen dat astrologie mijn religie is. Al gaat het niet over ‘Baby Jesuses’.

Gelukkig maar…

SAMMY FOLLET