Micachu maakt popmuziek met ukeleles, stofzuigers en cello’s. Toen we de tengere 21-jarige Oost-Londense ontmoetten, was ze in een Burberrysjaal gewikkeld en dronk ze warm water, zonder iets erin. Ze zag er moe uit, maar heeft het dan ook razend druk tegenwoordig. Zo heeft ze 33 nummers geschreven en geproduced voor een mixtape met mensen als Toddla T en Man Like Me. Ze begon ook een avant-garde muziek collectief genaamd I Love S’n’M.

Vice: Hoe kwam je er bij om je eigen instrumenten uit te vinden?
Micachu: Ik ben al helemaal into Harry Partch sinds ik 16 was. Ik vond het geweldig dat hij een beetje op een zwerver leek, maar toen vond hij zijn eigen muzieksysteem uit. Hij is wel een beetje verloren in de muziekgeschiedenis, want niemand kan zijn instrumenten bespelen. Mensen gaan naar school en ze leren op de blokfluit te spelen, niet op de boo. Het zet je een beetje aan tot denken. Was hij een megalomaan? Had hij wel gewild dat iemand zijn muziek hoorde? 

Hij heeft precies indruk op je gemaakt.
Ja, zeker en vast. Dankzij hem ben ik mijn eigen instrumenten gaan maken. Ik heb een gitaar aangepast, door er een aantal extra pedalen aan vast te hangen. Het doet de toonhoogte fel variëren en ik kan snel switchen van toon. Ik heb ook een instrument gemaakt uit een cd-rek, een wiel en stukjes touw.

Wordt dat gewaardeerd bij optredens?
Meestal wel, maar soms is het een ramp. We speelden in de Wetherspoon’s pub in Reading op een zondagnamiddag. De mensen waren er enkel om rustig te lunchen of een pint te drinken. Op dat moment zat ik in een grime-band en we speelden van die nummers met zware, luide en indringende beats. Het was volledig verkeerd. Ik heb ook eens een optreden gegeven en naderhand vroeg de promotor of ik aan de crack zat. 

War houdt dit S’n’M collectief in?
Ik studeer compositie op het Conservatorium en als we willen dat iemand onze stukken hoort, moeten we het zelf regelen. Zo ontstond S’n’M. Het is een soort van informele omgeving om je stukken openbaar te krijgen en het is makkelijker dan een show te regelen in een concertzaal. Mensen die nooit experimentele muziek horen, krijgen er zo de kans voor. Het is moeilijk om kanalen te vinden die niet-melodieuze experimentele muziek in clubs spelen, omdat je er niet makkelijk op kan dansen. We hebben bijvoorbeeld een stuk voor draaitafel, cello en trompet. Het is geweldig. Iemand heeft wat conceptueel spul voor onze band geschreven, het is niet echt muziek.

Dat klinkt… als een uitdaging.
Onze zorg is altijd geweest dat we geen eikels willen worden – pretentieus enz. Meestal hoort dat er wel bij. We doen zoiets als nippen en drinken. Je maakt muziek door gewoon heel dronken te worden en je slecht te voelen.

Hoe werkt dat?
Er staan een soort van instructies boven de muziek, zoals nippen, blazen, slurpen, enz. Er zijn zes verschillende delen, dus iedereen drinkt en speelt tegelijkertijd. En zo speel je nogal rare akkoorden.

Hoe hou je je haar zo gekruld?
Ik kan er niets aan doen. Ik haat het. Ik heb eens een optreden gedaan waar iemand van Man Like Me glitter over mijn hoofd heeft gegoten. En nu hangt het vast op mijn schedel. Het zal er nooit uitkomen en mijn hoofd zal eeuwig blinken.

SAM WOLFSON