Japanther is een beest van een band bestaande uit Matt Reilly en Ian Vanek. Meer dan drie jaar geleden beschreven we ze als “de kleine krijsende baby van Iron Maiden, Throbbing Gristle en Lightning Bolt, met vlammende gitaren in plaats van armen.” We zijn erg te spreken over het feit dat ze geen moment rustiger aan zijn gaan doen. Ze staan op het punt om naar Australië af te reizen om een handjevol shows te spelen en waterpijp te roken.

Vice Australië: Hey Japanther, wat hebben jullie uitgevoerd sinds de laatste keer dat jullie in Australië waren voor die Vice feesten?

We zijn echt razend druk geweest de laatste twee jaar. We hebben meegeschreven aan twee rock opera’s met poppen; “Don’t Trust Anyone Over Thirty” met Dan Graham en “Dump The Body In Rikki Lake” op eigen kracht. Ook hebben we in april 2006 een waterballet geschreven en opgevoerd samen met olympisch synchroon zwemmer Lauren McFall en Auquadoom. Daarnaast hebben we een aantal EP’s uitgebracht en in Europa, Canada en de VS getoerd. Nu zijn we ons aan het voorbereiden op de release van ons nieuwe album “Skuffed Up My Huffy” op EXO records in Melbourne.

Er zit een leuk contrast in jullie muziek, van de ene kant heel grillig en gestoord, terwijl het ook heel melodieus en kalmerend kan zijn. Hoe zit dat?

Het leven bestaat uit pieken en dalen, onze muziek reflecteert dat vaak.

Toen jullie voor het laatst in Australië waren, werden een paar openbare telefoons slachtoffer van jullie optreden. Gebruiken jullie nog steeds de mondstukken van oude telefoons als microfoon en hebben jullie nog nieuwe technieken ontwikkeld in de tussentijd?

Laat me eerst even duidelijk maken dat jullie losse handjes hebben daar in Melbourne. Twee tours geleden (de Vice Tour) jatte een lief klein meisje onze telefoons die nog op het podium stonden net na de show. Dit dwong ons beest om zich aan te passen en een paar vreemde Australische vierkante telefoons af te snijden. Haar vrienden brachten alles later terug met een briefje erop dat de drank als grote schuldige aanwees. We hebben haar ontmoet op 4 Juli in Brooklyn. Ze was schaapachtig maar aardig. Haha… We slaan elke dag nieuwe wegen in, maar inderdaad, we schreeuwen nog steeds in telefoonhoorns.

Matt, de laatste keer dat jullie hier waren was het moeilijk om op iets anders te focussen dan je gigantische afro. Hoe staat het daarmee?

Ik heb het gedrocht afgeknipt, teveel mensen herkenden me op straat. Hij is wel weer aardig terug aan het komen trouwens.

Het artwork voor jullie album covers, T-shirts en andere paraphernalia blijft ijzersterk. Doen jullie dat zelf?

We doen ons best om een zelfvoorzienende eenheid te zijn, inclusief het ontwerpen van logo’s, het uitzoeken van shirts, tour boekingen etc.

Wat is het geweldigste ding waar je de laatste tijd achter bent gekomen?

Sterven met eer is veel grootser dan sterven met geld.

www.tapesrecords.com