Soms kom ik dingen te weten die mijn wenkbrauwen van gekkigheid tot mijn haargrens doen stijgen en mijn keel rare klanken doet uitstoten. Zo las ik dat tijdens de Golfoorlog Israëlische gezinnen thuis, gehuld in gasmasker, potjes Rummikub speelden ter ontspanning. Ook tijdens de bomaanslagen op de stad Kiryat Shmona in ’96 werd er in de schuilkelders massaal Rummikub gespeeld, vanwege de rustgevende werking. Toen het gebied veilig werd verklaard wilden de mensen niet meer naar buiten omdat ze zo fijn aan het spelen waren. Het is oorlog, ik zit bang thuis met een gasmasker op en ik speel Rummikub. Maar laat ik door die vreemde oorlogsberichten bijna de kern van mijn verhaal vergeten. Het WK Rummikub. Ja, dat bestaat ja. Het roept bij mij alleen beelden op van wandelstokken, levervlekken, gortepap en hele dikke brillenglazen waar hele grote uilenogen doorheenkijken. Gelukkig is daar Rixt van Perlo (gezegend huisvrouw slash Rummikubfanaat). Zij vertegenwoordigde Nederland op het WK in Marbella en gaf me een korte geschiedenisles in de Rummikub.

Vice: Eh, het wereldkampioenschap Rummikub, hoe belandt u daar?
Rixt van Perlo: Vierentwintig jaar geleden werkte ik bij de VVV en zij organiseerden een nieuw evenement, het kampioenschap Rummikub. Ik deed de promotie en moest mensen lokken, zeg maar. Het idee is daarna internationaal uitgezet door de fabrikant uit Israël.

En nu heeft u zelf meegedaan?
Ja, ik ging mij er in verdiepen en vond het steeds leuker. In september ben ik Nederlands Kampioen geworden en ik won een fantastische prijs: deelname aan het WK.

Hoe gaat dat nu precies in zijn werk tijdens zo’n kampioenschap?
Er deden 32 nationaliteiten mee en die verbleven allemaal een weekend op locatie. Dit jaar was dat Marbella. Elke drie jaar is het op een andere locatie; zo is er al op de Eiffeltoren in Parijs gespeeld, in de grotten van Limburg en op een boot die via de Rijn van Zwitserland naar Nederland voer.

Marbella is daar een logisch vervolg op. Hoe ging de wedstrijd zelf?
Je speelt in een tijdsspanne. Je hebt verschillende rondes waarbij je één minuut krijgt om je bordje leeg te maken. Dat is nogal moeilijk, maar ik vind tactisch spelen leuk. Het vereist inzicht en je moet inschatten wat anderen aan het doen zijn. En een beetje bluffen.

Ik durf het bijna niet te vragen, maar u heeft niet gewonnen, toch?
Nee, ik heb echt verschrikkelijk beroerd gespeeld.

Was er een onderlinge strijd?
Nee helemaal niet, het was zo gezellig. Alleen tijdens het spel zelf is er wel strijdlust. Iedereen wil winnen natuurlijk.

Heeft u nog een bepaalde tactiek?
Ik hou altijd heel lang al mijn stenen vast en dan zet ik ze ineens uit op tafel. Maar dat is eigenlijk wel gebruikelijk.

Hoe houdt u uw spel scherp?
Ik doe veel aan geheugentraining met behulp van online spelletjes. Elke dag zit ik een paar uur achter de computer, maar dat doe ik eigenlijk ook omdat ik het leuk vind.

Speelt u ook met echte mensen Rummikub of alleen online?
Nee, ook met vriendinnen. Maar niet meer met mijn man. Ik ben te fanatiek en win te vaak. Nee, ik zit ook niet in een clubje. Dat is best grappig want ik woon in Friesland en daar heb je dat niet, clubjes. De mensen hier weten niet echt wat ze ermee aan moeten. In West-Nederland zijn er wel meerdere clubjes. Dus zo nu en dan reis ik af naar het Westen en dan speel ik een spelletje mee.

Stel, ik wil ook een goede Rummikubber worden. Zou ik daar geschikt voor zijn?
Rummikub is voor iedereen! Om goed Rummikub te spelen moet je beschikken over een fotografisch geheugen: wat ligt er op tafel en wat ligt er op je bordje. Rekenkundig inzicht is ook belangrijk en je moet heel snel zijn. Soms gaat het zo snel dat ik met twee handen speel. Het hele spel draait om het leegmaken van je bordje. Maar als je voor de gezelligheid speelt, dan maakt dat niet meer zo veel uit.

ALICE SOUGUIR