Toen ik onlangs een interview met Conny Braam had over cocaïne, moest ik opeens terugdenken aan deze foto’s terug die ik jaren geleden tijdens een dance festival maakte. Het was lekker weer en de mensen waren halfnaakt en vrolijk. Toen ik een kijkje nam bij het trancepodium, kwamen er twee jongens naar me toe. Ze zeiden: “Hee, heb je een sleutel voor ons?” Ik snapte niet wat ze bedoelden. Wat voor sleutel? “Gewoon, een huissleutel!”, riepen ze. Vervolgens haalden ze een wit envelopje tevoorschijn en begreep ik wat de bedoeling was. Ik gaf ze de sleutel van de voordeur van mijn ouderlijk huis en ze begonnen te snuiven alsof het zuurstof was. “Wacht even”, zei ik, “dan maak ik een foto.” Ze maakten geen bezwaar.

Ik ben er gelukkig de man niet naar om waardeoordelen over mensen te vellen, maar wat een RANDDEBIELEN.

JAN VAN TIENEN