Beste Vice,

De Lijnbussen van autofabrikant Van Hool worden in Amerika de From Hell-busses
genoemd en als dagelijkse gebruiker van het openbaar vervoer kan ik die
Amerikanen voor 1 keer geen ongelijk geven. Alleen ziet mijn helse rit
er net anders uit dan die in Amerika. Daar klagen ze over de
onveiligheid van de bussen met de nodige opstapjes hier en daar,
terwijl dat het minste van mijn zorgen is. Mijn klachten: mijn medereizigers zorgen er elke dag voor dat ik een
half uur de hel moet zien en nog meer: RUIKEN!

Als
je het geluk hebt dat er geen knoflooketers op de bus zitten, komt er
gegarandeerd een oudje naast je zitten met een doordringende doch stoffige geur. Je kent die geur wel, beetje muf, maar oh zo penetrant. Alsof zij/hij al dood is, alleen het gegrom van tijd tot
tijd bewijst het tegendeel. De hele weg concentreer ik me
op
mijn ademhaling: zo lang mogelijk je adem inhouden en enkel naar lucht
happen als er de deur openzwaait voor een in- of uitstapper. Soms wordt de uitdaging
nog groter als er zo’n oudje voor je gaat zitten en er op zijn kale hoofd
een raar uitstekend ding zit, met nog net een pukje haar erop. Je moet je op je ademhaling concentreren en jezelf verplichten om niet
naar voor te kijken, maar door het raam naar buiten. En zelfs dan nog
betrap
je jezelf erop dat je in de reflectie van het raam nog steeds dat
walgelijke uitsteeksel van die ouwe ziet. Het enige wat op zo’n moment
troost kan brengen is de gedachte dat je dankbaar mag zijn dat het nog
geen zomer is en dat je voorlopig gespaard blijft van de geur van
zweet, of beter gezegd de stank van zweet. Iedereen die onwetend zit te
wachten op zomerse temperaturen, trakteer ik graag op een ritje met de From Hell-bus.
KATINKA
via info@vicemagazine.nl