Waarom zouden wij nog iets over Ed Banger schrijven als ze zelfs bij waardeloze kranten en kutmagazines doorhebben dat er een non-stop 24/7 dansmarathon aan de gang is in Parijs? Omdat labelzwaargewicht DJ Mehdi – Grandmaster Flash met een Frans accent, a.k.a. Tunesia Bambaataa – niet alleen de lang verloren link is tussen hiphop, electro en house, maar omdat hij als Vice huisdeejay Europa, en binnenkort ook de rest van de wereld afreist om iedereen een Parijs poepje te laten ruiken. Check op YouTube gerust wat filmpjes van de Ed Banger-feesten en je zit op de eerstvolgende Thalys richting de Champs-Elyzeese, de Seine en triomfbogen.

Niet dat er helemaal geen rotzooi op het label te vinden is, neem bijvoorbeeld de nieuwe compilatie Ed Rec Vol.2. Van Justice werden we nooit vrolijk, en met die rossige slungel van een Vicarious Bliss is het misschien lachen backstage, op die acid-folk van hem zit echt helemaal niemand te wachten. Dat Uffie niet kan rappen weten we allemaal, nu zij zelf nog. Zeker als ze het doet op overstuurde beats van vriendje Feadz of, nog beter, de electroshocks van Mr. Oizo. Intussen zet Sebastian zijn eigen Assault on Precinct 13 aan achter het stuur van een felrode Testarossa, samen met een mixtape van Giorgio Moroder en Human Resource. Zelfs de Klaxons zijn te pruimen in de So Me-remix. En zoals gezegd doet one-man-soundsystem DJ Mehdi tijd en ruimte vergeten met z’n plaatjes, en stopt hij niet met draaien niet voordat mensen ‘Vive Le Bronx’ schreeuwen.

Ja, labelbaas Pedro Winter heeft het leuk voor mekaar. (Alsof hij dat nog niet had, na tien jaar lang het management van Daft Punk te hebben gedaan.) Zijn invloed moet je niet te licht opvatten, zoals DJ Mehdi ons onlangs vertelde. “Bij Ed Banger zijn we gewoon één grote vriendengroep. Ik zie die jongens elke dag. We delen de studio, een kantoor en met sommigen zelfs een huis. En achter dat alles zit geen enkele gimmick, geen marketingplan. We vormen een hechte crew. We hebben veel te danken aan het kinderlijke optimisme van Pedro Winter. Om met Daft Punk te spreken: we’re having the prime time of our life“.

In de jaren veertig en vijftig liep er in Parijs ook zo’n figuur rond. Een muziekfreak, die artiesten boekte, platen uitbracht en de beste feestjes organiseerde. Boris Vian was trompettist, schrijver, uitvinder, ingenieur, dichter, muziekjournalist, producer en chansonnier. Hij bracht Duke Ellington, Dizzy Gillespie en Miles Davis naar Frankrijk. In de cafés en clubs rond Saint-Germain-des-Prés zakte hij existentialistisch door met Raymond Queneau, Juliette Gréco, Simone de Beauvoir en Jean-Paul Sartre. (In zijn bekendste boek L’Ecume des Jours, Het Schuim der Dagen, koopt het hoofdpersonage zich blut aan publicaties van Jean-Sol Partre.) Als zanger mengde hij traditie met vernieuwing, zowel muzikaal als tekstueel (La Java des Bombes Atomiques is een goeie). Een piepjonge Serge Gainsbourg stond vaak om de hoek van de opnamestudio mee te kijken en luisteren en raakte geïnspireerd.

Vian speelde ook een indrukwekkend stukje jazztrompet, al was zijn idool vreemd genoeg de blanke Bix Beiderbecke, en niet de veel genialere Miles Davis of Dizzy Gillespie. Raar, omdat Vian een notoire tegenstander was van rassendiscriminatie. Onder het pseudoniem Vernon Sullivan schreef hij vier thrillers in Amerikaanse hardboiled-stijl, met niet te zuinige kritiek op de hypocrisie en sociale dubbelzinnigheden in de VS. In die tijd en die bewoordingen een serieuze schok voor de gevestigde orde. Ook voor Boris Vian zelf, want toen hij op 23 juni 1959 naar de première ging kijken van de verfilming van zijn boek Ik Zal Spuwen Op Jullie Graf kreeg hij na enkele minuten een hartaanval die hij niet meer te boven kwam.

De vergelijking tussen Boris Vian en Pedro Winter gaat dus niet helemaal op. Allebei staan ze overal bekend vanwege hun feesten, fungeren ze als magneten voor muzikaal talent, lekker talent en gewoon lekker, en kijken ze niet naar een kleurtje of afkomst. Vian schreef mooie volzinnen, vond nog wel eens iets uit (de Pianocktail waarmee je al toetsen spelend een longdrink kon mixen, helaas nooit in productie genomen) en, zoals DJ Mehdi zegt; “Pedro Winter speelt geen trompet”.

JF STEKKER