Vijf jaar geleden maakte Harmony Korine een documentaire over David Blaine en verdween daarna zomaar van de aardbodem. Af en toe kwam hij nog bovendrijven in een reclamefilmpje, maakte wat foto’s voor ons of deed een muziekvideo, maar meestal zit hij verscholen in Parijs, porties McDonald’s of heroïne verorberend. En toen kwam hij uit het niets met Mister Lonely, een zachte en bitterzoete film over een Michael Jackson-imitator die in een commune vol lookalikes van bekende personen belandt. Wij vroegen Harmony waar hij uit heeft gehangen en wat hem nu terugbrengt.

Vice: Waar ben je al die tijd geweest?
Harmony Korine: Nou, ik voelde me met veel dingen niet meer verbonden. Ik wist niet echt meer wat er aan de hand was en ik was redelijk ongelukkig met mezelf. Grotendeels wou ik een leven leiden dat nogal gescheiden was van het wereldje waar ik in zit. Dus werkte ik enkele jaren als redder en dan als helper-metselaar. Het laatste waar ik aan dacht was om nog meer films te maken. Ik voelde me net alsof ik alles al gegeven had en niets meer te bieden had.

Hoe raakte je over je malaise heen?
Ik kwam terecht in een groep, een soort van cultus, bekend als de Malingerers, die ik in Panama had ontmoet. Eigenlijk waren het gewoon vissers. Er waren zeventig mannen en ongeveer een dozijn vrouwen en ze zochten naar de Malingerer, een vis die lijkt op een goudkarper met drie stippen op de kieuwen. Sinds het begin van deze eeuw zijn er geen meer gefotografeerd. Ik dacht: “Wow!” weet je. Ik had de droom gekocht. Dus bleef ik zes maanden daar, al rond drijvend en vissend.

Heb je er ooit een gevonden?
Nou, ik hoorde geruchten dat een Japanse zakenman een geweldige beloning – bijna een miljoen dollar – uitgeloofd had voor een Malingerer, wat me deed voelen alsof ik een mes in mijn rug had gekregen. Dus kreeg ik ruzie met Hector, een van de leiders, en hij gaf uiteindelijk toe dat dat de echte reden was waarom ze de vis zochten. Toen ik mijn koffers aan het pakken was omdat ik wou vertrekken, kwam er een vissersvrouw naar me toe. Ze liep altijd rond met een onzichtbare hond aan een leiband en ik was redelijk close met haar geworden. Ze vroeg me waarin ik geloofde. Ik zei dat ik het niet zeker wist. Ze gaf me toen de leiband, die ik mee naar Nashville bracht.

Wat gebeurde er toen?
Ik logeerde in de kelder van een vriend en ik hing de leiband aan de muur. Twee weken later, en dat zweer ik, hoorde ik op een nacht iets blaffen. Kort daarna begon ik te dromen over nonnen op vliegtuigen, nonnen die fietsten in de wolken, en toen vielen alle stukjes op hun plaats. Ik wist dat het tijd was om terug films te maken.

Kan je van een katharsiservaring spreken?
Het kwam van ergens. Ik wou niet na zoveel jaren terugkomen met iets dat gewoon sfeerloos is. Mijn bedoeling met de film was iets te maken dat meer dan hoopvol was of dat kon tonen dat er een schoonheid, een magie van sommige dingen, is die ik nog nooit had begrepen.

Hoe kwam je erbij om Jason Spaceman te vragen om de soundtrack voor Mister Lonely te doen? Het is grappig want Samantha Morton (die een Marilyn Monroe lookalike speelt in de film) zei pas in een interview dat ze bijna aan een beroerte stierf in 2006 en dat Jason Pierce haar er weer bovenop hielp. Is hij de kerel voor zieken om naartoe te gaan?
Hahahahaha. Als je Jason zou ontmoeten zou dat nog gekker klinken! Misschien is hij gewoon een bliksemafleider voor misvorming en ziekte. Hahahaha.

Hoe ben je eigenlijk om te beginnen in Panama beland?
Twaalf jaar geleden vond mijn pa [documentaire maker Sol Korine] een eigendom in Bocas del Toro, zover als je in de jungle kon gaan, aan de oceaan. Het was gewoon pure jungle toen ze het kochten, er was zelfs geen weg. Dus zijn ze lang, enkele jaren zelfs, bezig geweest om alles in orde te brengen. Nu hebben ze een huis op zonne-energie gebouwd in het midden van de jungle.

Vond je het daar tof? Ik kom er vandaan.
Ik vind het fantastisch. Ik wil een half jaar in Panama City wonen. Het is mijn favoriete plek in de wereld, denk ik. Ken je Casco Viejo? Het is zoals het French Quarter in New Orleans. De kleuren en texturen zijn echt geweldig en alles is een beetje eng en klein en vreemd. De buurten zijn geschift. Als je op straat wandelt is het zo van “Woah!” en plots ben je omsingeld door een hoop lijmsnuivers. Ik wil daar films maken. En de meisjes in Panama zijn… [lange stilte]

Het is niet normaal.
Ben je daar al naar stripclubs geweest?

Nee.
Mijn vrouw en ik zijn naar een stripclub geweest en er waren zo’n 70 meisjes voor 5 jongens. De meisjes in Panama, als je van konten houdt… Ze hebben de beste konten in de wereld. Je kan me daarop citeren.

Hey, je kent dat verhaal over hoe je een heel filmscript was kwijtgeraakt toen al je spullen waren verbrand tijdens een huisbrand. Is het waar dat je mensen van NASA betaalde om de harde schijf uit je gesmolten laptop te halen? 
Het kostte me bijna 15.000 dollar en het enige wat ik terugkreeg was de zin: “The speech is pointless; the finger is speechless.” Dat was alles. Het hoogste bedrag ooit betaald voor een zin.

Wat doe je nog tegenwoordig?
Ik ben getrouwd en heb een huis. Ik heb nog een film geschreven. En ik maakte een documentaire over een vrouw uit Haïti die Sister Sherlock noemt. Ze is een tapdanseres die in Baton Rouge woont en die een speciaal soort tapdans doet, de “voodoo tap-dance.” Ze doet van die bewegingen die, als je ze bekijkt, je in een soort trance kunnen brengen. Dus bracht ik wat tijd door met de vrouw die er een instructievideo over maakte. Het is geen film, maar het is iets goeds om de wereld in te sturen.

Heb je ook tapdansschoenen gekocht terwijl je de film maakte?
Ja, eigenlijk wel. Ze liggen boven in mijn kamer.

Cool.
Ik hou van tapdansen zonder veters in mijn schoenen. Zo krijg je nog een extra beetje vrijheid.

Doe je ze ooit aan als je weggaat?
Nee. Ik wil die fuckers niet verkloten.

Wanneer deze film in Nederland te zien is, is nog niet bekend.