De enige manier waarop een ernstige dwangstoornis (OCS) een goede bijkomstigheid kan zijn is als je kunstenaar bent en het je helpt bij het maken van je kunst. Helen Neville uit Melbourne heeft al sinds klein een rare vorm van OCS waarbij ze de dwang voelt om gelijkende kleuren bij elkaar te brengen. In haar vrije tijd groepeert ze graag tinten van dezelfde kleur in stapels om, naar eigen zeggen, haar ogen te stimuleren. Toen ze een tiener was manifesteerde het syndroom zich bij haarin een probleem met de kleur blauw waarbij ze alleen comfortabel kon zijn als ze zat op blauwe stoelen, blauw voedsel at en blauwe kleding droeg.   

Haar nieuwe expositie draait om een serie op specifieke kleuren gerichte stilleven-achtige foto’s. Zij vroeg een andere kunstenaar om een antwoord-stuk te maken op elke foto. Deze zijn vervolgens aan de muur tegenover de foto’s geplaatst. Onze Australische collega’s gingen naar de show, vonden het vet, maar snapten er maar weinig van.

VICE: What’s your new show all about?
Helen: Well, I have un-surfaced skills as a food stylist. I got off on the food arranging, making berries tumble and apples glisten but I am no professional. The other day I was reading some art garb and it made me realise I am an Imitation Realist. I’m having a go at the truth. I love serving suggestion photos and menu light boxes at Chinese take out. If only the food could be as good as it is in the photos. This interaction I call the hyper-real exchange — an interaction between a hyper reality and its influence on the consumer.

Who else was involved?
It was the responsibility of five other artists: Andrew Atchison, Ned Lanarch-Jones, Kelly Murphy, Grant Nimmo and LedZephyr to demonstrate that there was indeed an annex to what you saw. I wanted these artists to illustrate my theory of the hyper-real exchange by formalising what these shots were before their cosmetic surgery. So the name of the show was Ditto, looking at ideas of reproduction and exchange between fact and fantasy.

What’s up next for the Nevs?
I’m making a rainbow out of different company logos and calling it The Divisive Use Of Colour In Advertising. I’m creating and ad campaign with five white haired little boys in five different bedrooms of five different colours, wearing five different pairs of sneakers. I’ll be adding to my logo tattoo sleeve and probably just fucken looking at ads I suppose.