De favoriet voor de 2006 Goncourt Prize, de meest prestigieuze Franse literaire prijs, is een kaskraker van 912 pagina’s over de Holocaust. Dit boek vertelt de memoires van een fictieve Waffen SS officier die dagelijks een flink aantal Joodse vrouwen en kinderen over de kling jaagt aan het Russische front. Het boek, geschreven in het Frans door de Amerikaanse auteur Jonathan Littell, is nu al uitverkocht in Franse boekenwinkels.

De vraag die na het vinden van dit nieuwsfeitje bij ons op komt is simpel: wat kan mensen nou in godsnaam aantrekken om 912 pagina’s te lezen vol concentratiekampen, executieverhalen en strontvloedgolven (Max, de Nazi protagonist, voelt zich schuldig en droomt elke nacht dat hij wordt overspoeld door tonnen menselijke stront). Misschien ligt het eraan dat Franse lezers de hedendaagse Franse romans gewoon beu zijn; het zijn meestal korte kutboeken over het saaie seksleven van naargeestige rukkers uit Saint-Germain-Des-Près. Zelfs genocide vol stront is beter dan dat.