Ninja worden of je bij het constant groeiende black-ops huurmoordenaarcorps voegen lijkt voor veel gemiddelde 9-jarigen een best wel geweldige carrièrekeuze. Dat het niet helemaal koosjer is wat die mannen allemaal uitvreten, behoeft geen verdere uitleg. Ik bedoel: ninja’s en koosjer?

En toch is het ’s nachts doorsnijden van de keel van een of andere feodale krijgsheer (en vader van vier) of de kop van JFK voor de ogen van de wereld aan gort schieten nog nooit zo populair geweest. Kijk maar naar films als Shooter, Nikita of Leon, en kijk ook naar een lichtelijk geniale gamereeks als Hitman. Nou, Assassin’s Creed gaat medieval on Hitmans ass. Je speelt er ene Altaïr, ooit een leider van zijn eigen moordenaarsgilde, nu terug onderaan de ladder wegens overmoed en een complot binnen het gilde. Plaats van actie: het Midden-Oosten ten tijde van de kruisvaarten. Iets specifieker: de zonovergoten steden van Jeruzalem, Akra en Damascus. Je bent dan misschien wel acrobatisch en zwaardvaardig genoeg om een rolletje in de gore-versie van Cirque du Soleil te ambiëren, je staat er meestal alleen voor. Zoals het een zichzelf respecterende sluipmoordenaar betaamt, verken je eerst je omgeving, sluit je wat bondgenootschappen die later misschien nog voordeel kunnen opleveren, zoekt je een zwakke plek in de verdediging van je doelwit en plan je, indien mogelijk, een of meerdere ontsnappingsroutes voor achteraf. Ik weet het, dat hadden ze er op het rekruteringsbureau niet bij verteld. Aan de andere kant is het een plezier om door deze steden te wandelen, of beter nog, om naar een paar hoge uitkijkpunten te klauteren om een goed overzicht te krijgen. Altaïr is immers in staat om zich aan elk stukje decor dat vijf centimeter uitsteekt op te hijsen als een aap met laagtevrees. Je werkt vervolgens gestaag naar het moment suprème toe, en als je daar af en toe een informant op z’n Jack Bauers voor moet ondervragen, dan doe je dat toch gewoon? Wanneer je een van de negen slachtoffers van een terminale extra lichaamsopening hebt voorzien, is de kans groot dat je de halve politiemacht achter je aan krijgt. Op zo’n moment is enige kennis van het stratenplan best welkom. Je zal af en toe op de vuist en op het zwaard moeten, maar van zodra je de benen kan nemen, dan doe je dat maar beter. De truc is om uit het gezichtsveld te raken van de langs alle kanten toesnellende stadswachten. Je kunt in een hooiberg of slaaphutje duiken, tussen een pratend koppeltje gaan zitten of opgaan in een groep gelijkgeklede priesters. Hou je lang genoeg gedeisd en blijf uit de buurt van overijverige dienstkloppers en je missie zit erop. Dit herhaal je 9 keer, in 3 steden, en elke moord zal ongeveer een uur in beslag nemen. Omdat je helemaal vrij bent in de manier waarop en vaak ook de plek waar je je doelwit executeert én omdat geen twee ontsnappingen ooit hetzelfde verlopen, is Assassin’s Creed voorzien van een aanzienlijke herspeelbaarheid. Aan de andere kant kan het soms verrassend lang duren voor je die middeleeuwse juten hebt afgeschud. Ze klimmen om de een of andere reden net zo snel als jij en je komt er achter vrijwel elke hoek een tegen. Dit kan in het begin, en ook op het bittere eind, voor best wat frustratie zorgen, maar het drijft de spanning gevoelig op en als je er dan uiteindelijk toch in slaagt heb je het gevoel iets bereikt te hebben. Of je vriendin het daar nou mee eens is of niet.
PIKE U

Assassin’s Creed
Uitgever: Ubisoft
Platforms: PS3, Xbox 360
Genre: Actie